Αναδημοσίευση απο περιοδικό της εποχής :
Αξίζει να θυμηθούμε το κοινό των αγωνων και τις ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ μοτοσικλέτες με τις οποίες συμμετείχαν ..
Στον προτελευταίο αγώνα της 21ης Οκτωβρίου, το μεγάλο
ενδιαφέρον ήταν επικεντρωμένο στα καινούρια racing που είχαν
φέρει ο Νίκος Γκουντούφας και ο Βασίλης Γεωργακόπουλος. Το TZ
750 του Γκουντούφα ήταν το _τέρας_ που θα εμφανιζόταν στην
ελληνική πίστα και η απορία ήταν το πώς θα κατάφερνε ο έλληνας
οδηγός να το οδηγήσει στις κοντές στροφές του ΤατοΪου καθώς
και το αν θα ήταν αρκετή η μεγάλη ευθεία ώστε να αποδείξει την
ισχύ του. Το TZ 250 του _Αράπη_ ήταν τελευταίο μοντέλο του _79
με αποδεδειγμένη αξία, πράγμα που το τοποθετούσε φαβορί στη
δύσκολη αυτή κατηγορία.
Τα υπόλοιπα racing στη μικρή κατηγορία οδηγούσαν ο Ντόμπερμαν
(TZ 250), ο Παύλος Κούζουνας (TD-2) και ο Γιάννης Τσοπάνης (TZ
250), ο μοναδικός οδηγός με εμπειρία σε πίστα του εξωτερικού
αφού είχε λάβει πολλές φορές μέρος στο γερμανικό πρωτάθλημα.
Οι υπόλοιπες συμμετοχές ήταν με νορμάλ μοτοσικλέτες,
_πειραγμένες_, στην πλειοψηφία τους Yamaha και Suzuki X7. O
Κουτσουμπός έτρεχε μ_ ένα Honda CB 200 και ο Ροδίτης Δουκιανός
μ_ ένα Benelli 250. Στην άλλη κατηγορία με τα ανεξάρτητα, δεν
υπήρχαν τα νορμάλ τότε, γινόταν ο χαμός. Έβλεπες ό,τι ήθελες.
Εκτός από το racing TZ 750 του Γκουντούφα, racing μοτοσικλέτα
είχαν ο Ντόμπερμαν και ο Κώστας ο Παπαγεωργίου. Τα δύο Laverda
500 Fandom που εμφάνισαν οι Πασσάς και Πυθαγόρας, δεν ήταν
παρά λίγο βελτιωμένα νορμάλ από το ίδιο το εργοστάσιο, αλλά με
πολυ racing για την εποχή εμφάνιση που χαρακτήριζε κύρια το
ολόσωμο φέρινγκ. O Μοντιάδης από τη Ρόδο είχε έρθει μ_ ένα
πανέμορφο Bimota με κινητήρα Suzuki 1000.
Έτρεχαν ακόμα ο ΜπαΪλας με Honda 750 και o Χατζημιχάλης με
Honda 350. Οι Λέκκας και ΣαββαΪδης με Ducati 900, o
Τσατσαρώνης με Moto Guzzi Le Mans 850, ο Παλιούρας μ_ ένα
μοτέρ Kawasaki 750 σε σκελετό Ducati. Οι Φλαμής, Γιωργούσης
και Δεληγιάννης με τα 3 Μοrini, ο Γουρουνάς με το RD 350 και
ακόμα οι Μπάρλος, Μπουρνιάς, ΣτουραΪτης, Γιαννούλης, Τσίληρας,
Κωτσάκης, Μεταξάς, Τσαρμπόπουλος, Πρώης, Καπρόλας, Γαβριήλ,
Μπουκουβάλας, Χάλαρης, Κασίμης, Απόκοτος, Σπηλιώτης, Μαρμαράς,
Κωστακόντης κ.ά.
O αγώνας των 250 έγινε υπό βροχή. O Ντόμπερμαν τότε δεν
πιανόταν. Κέρδισε άνετα με αρκετή διαφορά από το δεύτερο Κώστα
Παπαγεωργίου. Όταν δόθηκε η εκκίνηση στο στόλο των
ανεξάρτητων, η βροχή είχε σταματήσει αλλά η πίστα ήταν ακόμα
βρεγμένη. Το 750 του Γκουντούφα έφυγε μπροστά με φανερή
διαφορά ισχύος και γνωρίζοντας όλοι την αξία του οδηγού, του
_διναν κιόλας τη σημαία.http://library.techlink.gr/2t/article.asp?mag=3&issue=210&article=5103
Αξίζει να θυμηθούμε το κοινό των αγωνων και τις ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ μοτοσικλέτες με τις οποίες συμμετείχαν ..
Στον προτελευταίο αγώνα της 21ης Οκτωβρίου, το μεγάλο
ενδιαφέρον ήταν επικεντρωμένο στα καινούρια racing που είχαν
φέρει ο Νίκος Γκουντούφας και ο Βασίλης Γεωργακόπουλος. Το TZ
750 του Γκουντούφα ήταν το _τέρας_ που θα εμφανιζόταν στην
ελληνική πίστα και η απορία ήταν το πώς θα κατάφερνε ο έλληνας
οδηγός να το οδηγήσει στις κοντές στροφές του ΤατοΪου καθώς
και το αν θα ήταν αρκετή η μεγάλη ευθεία ώστε να αποδείξει την
ισχύ του. Το TZ 250 του _Αράπη_ ήταν τελευταίο μοντέλο του _79
με αποδεδειγμένη αξία, πράγμα που το τοποθετούσε φαβορί στη
δύσκολη αυτή κατηγορία.
Τα υπόλοιπα racing στη μικρή κατηγορία οδηγούσαν ο Ντόμπερμαν
(TZ 250), ο Παύλος Κούζουνας (TD-2) και ο Γιάννης Τσοπάνης (TZ
250), ο μοναδικός οδηγός με εμπειρία σε πίστα του εξωτερικού
αφού είχε λάβει πολλές φορές μέρος στο γερμανικό πρωτάθλημα.
Οι υπόλοιπες συμμετοχές ήταν με νορμάλ μοτοσικλέτες,
_πειραγμένες_, στην πλειοψηφία τους Yamaha και Suzuki X7. O
Κουτσουμπός έτρεχε μ_ ένα Honda CB 200 και ο Ροδίτης Δουκιανός
μ_ ένα Benelli 250. Στην άλλη κατηγορία με τα ανεξάρτητα, δεν
υπήρχαν τα νορμάλ τότε, γινόταν ο χαμός. Έβλεπες ό,τι ήθελες.
Εκτός από το racing TZ 750 του Γκουντούφα, racing μοτοσικλέτα
είχαν ο Ντόμπερμαν και ο Κώστας ο Παπαγεωργίου. Τα δύο Laverda
500 Fandom που εμφάνισαν οι Πασσάς και Πυθαγόρας, δεν ήταν
παρά λίγο βελτιωμένα νορμάλ από το ίδιο το εργοστάσιο, αλλά με
πολυ racing για την εποχή εμφάνιση που χαρακτήριζε κύρια το
ολόσωμο φέρινγκ. O Μοντιάδης από τη Ρόδο είχε έρθει μ_ ένα
πανέμορφο Bimota με κινητήρα Suzuki 1000.
Έτρεχαν ακόμα ο ΜπαΪλας με Honda 750 και o Χατζημιχάλης με
Honda 350. Οι Λέκκας και ΣαββαΪδης με Ducati 900, o
Τσατσαρώνης με Moto Guzzi Le Mans 850, ο Παλιούρας μ_ ένα
μοτέρ Kawasaki 750 σε σκελετό Ducati. Οι Φλαμής, Γιωργούσης
και Δεληγιάννης με τα 3 Μοrini, ο Γουρουνάς με το RD 350 και
ακόμα οι Μπάρλος, Μπουρνιάς, ΣτουραΪτης, Γιαννούλης, Τσίληρας,
Κωτσάκης, Μεταξάς, Τσαρμπόπουλος, Πρώης, Καπρόλας, Γαβριήλ,
Μπουκουβάλας, Χάλαρης, Κασίμης, Απόκοτος, Σπηλιώτης, Μαρμαράς,
Κωστακόντης κ.ά.
O αγώνας των 250 έγινε υπό βροχή. O Ντόμπερμαν τότε δεν
πιανόταν. Κέρδισε άνετα με αρκετή διαφορά από το δεύτερο Κώστα
Παπαγεωργίου. Όταν δόθηκε η εκκίνηση στο στόλο των
ανεξάρτητων, η βροχή είχε σταματήσει αλλά η πίστα ήταν ακόμα
βρεγμένη. Το 750 του Γκουντούφα έφυγε μπροστά με φανερή
διαφορά ισχύος και γνωρίζοντας όλοι την αξία του οδηγού, του
_διναν κιόλας τη σημαία.http://library.techlink.gr/2t/article.asp?mag=3&issue=210&article=5103
Πρώτος φάνηκε
απ_ το γεφυράκι ο Γκουντούφας. Ετοιμάστηκα να τον φωτογραφίσω,
όταν κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Στη στροφή η
μοτοσικλέτα αντί να κόψει και να στρίψει, πήγε ευθεία στο χώμα
πριν σταματήσει τελείως.
Πρόβλημα στο καρμπιρατέρ, κολλούσαν τα σλάιντς. Δε νομίζω πως
ο Νίκος κατάφερε ποτέ να κάνει εκείνη τη μοτοσικλέτα να
δουλέψει σωστά. Ένα χρόνο αργότερα σε δοκιμές στη Βάρη, είχε
μια πολύ άσχημη πτώση που σήμανε το τέλος της αγωνιστικής του
σταδιοδρομίας.
Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι ο Νίκος Γκουντούφας είναι η
μεγαλύτερη ίσως μορφή στην ιστορία των ελληνικών αγώνων
ταχύτητας μοτοσικλετών. Στη δεκαετία του _70 ήταν άπιαστος,
πραγματικό φαινόμενο για τα δεδομένα εκείνης της εποχής.
Πολλοί τον έλεγαν _τρελό_. Γεγονός όμως ήταν ότι ο Νίκος
Γκουντούφας ξεπερνούσε κατά πολύ σε ταλέντο και ψυχή τα όρια
των μοτοσικλετών που οδηγούσε στους αγώνες. Ακόμη και
τραυματισμένος, έτρεχε και μάζευε σημαίες. Απ_ αυτόν έμαθαν οι
επόμενοι τι σημαίνει αγωνιστική οδήγηση.
απ_ το γεφυράκι ο Γκουντούφας. Ετοιμάστηκα να τον φωτογραφίσω,
όταν κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Στη στροφή η
μοτοσικλέτα αντί να κόψει και να στρίψει, πήγε ευθεία στο χώμα
πριν σταματήσει τελείως.
Πρόβλημα στο καρμπιρατέρ, κολλούσαν τα σλάιντς. Δε νομίζω πως
ο Νίκος κατάφερε ποτέ να κάνει εκείνη τη μοτοσικλέτα να
δουλέψει σωστά. Ένα χρόνο αργότερα σε δοκιμές στη Βάρη, είχε
μια πολύ άσχημη πτώση που σήμανε το τέλος της αγωνιστικής του
σταδιοδρομίας.
Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι ο Νίκος Γκουντούφας είναι η
μεγαλύτερη ίσως μορφή στην ιστορία των ελληνικών αγώνων
ταχύτητας μοτοσικλετών. Στη δεκαετία του _70 ήταν άπιαστος,
πραγματικό φαινόμενο για τα δεδομένα εκείνης της εποχής.
Πολλοί τον έλεγαν _τρελό_. Γεγονός όμως ήταν ότι ο Νίκος
Γκουντούφας ξεπερνούσε κατά πολύ σε ταλέντο και ψυχή τα όρια
των μοτοσικλετών που οδηγούσε στους αγώνες. Ακόμη και
τραυματισμένος, έτρεχε και μάζευε σημαίες. Απ_ αυτόν έμαθαν οι
επόμενοι τι σημαίνει αγωνιστική οδήγηση.
Εγώ δεν έτρεχα για να πάρω μια νίκη ή ένα πρωτάθλημα. Έτρεχα για τον εαυτό μου. Για να βελτιώσω τη στροφή. Πόσο πιο γρήγορα μπορώ να πάω ; Ας ήμουνα μπροστά ένα γύρο. Δεν μ' ενδιέφερε. Ήθελα να κατεβάζω τους χρόνους μου...»
Απόσπασμα απο συνέντευξη του Νίκου Γκούντουφα στο περιοδικό ΜΟΤΟ με τίτλο «Πορτραίτα θρυλικών Ελλήνων Αναβατών»
Ποιός είναι ο Νίκος Γκούντουφας
Ανέβηκε στο βάθρο της νίκης 62 φορές για οκτώ συνολικά Πρωταθλήματα, πάντα με ιαπωνικές μοτοσυκλέτες που δεν τον πρόδωσαν ποτέ όποτε συμμετείχε. Δεν είναι τυχαίο που ο Τύπος της εποχής τον χαρακτήριζε ως τον Τζιάκομο Αγκοστίνι της Ελλάδας.
Όταν έχεις να μιλήσεις για ζωντανούς θρύλους είναι καλύτερο να αφήσεις τους άλλους να το κάνουν. «Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται με ένα πράγμα που λέγεται "φυσική ταχύτητα". Παίζουν ρόλο οι γραμμές και η ψυχή. Είναι εγκεφαλικό πρώτα απ' όλα. Ο Νίκος Γκουντούφας ήταν ο μόνος οδηγός που με άφησε να πάω κοντά του για να μάθω και νομίζω ότι θα έπρεπε να είχε πάρει όλα τα πρωταθλήματα», λέει ο κορυφαίος μηχανικός και δύο φορές Πρωταθλητής Ταχύτητας Βασίλης Γεωργακόπουλος.
Η καριέρα του μικρόσωμου αναβάτη από την Καισαριανή ξεκίνησε το 1965, στους αγώνες μοτοποδηλάτων που διοργάνωνε σε κλειστή διαδρομή μικτού τερραίν ο Αθλητικός Σύλλογος Ελλήνων Μοτοσυκλετιστών, στην περιοχή Μακεδόνων-Θρακών κάτω από την Πάρνηθα. Οκτώ νίκες σε ισάριθμους αγώνες ως το 1967.
Δεκαοκτώ ετών το 1968, μαθητής και μαθητευόμενος μηχανικός στους εισαγωγείς της Honda Αδελφούς Σαρακάκη, αγόρασε μια νορμάλ δικύλινδρη Honda CB 450 των 42 hp , για να πάρει μ' αυτήν το πρώτο του Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, μικτό τότε από τρία σιρκουί και πέντε αναβάσεις. Στην πορεία κέρδισε τέσσερις από τους επτά αγώνες που συμμετείχε, σπάζοντας τα ρεκόρ Ριτσώνας και Τατοϊου. Τα νέα έφτασαν στην Ιταλία, απ' όπου αντιπρόσωποι της Benelli ήρθαν για να του προτείνουν να πάει να τρέξει εκεί, «...αλλά ο Γκουντούφας προηγουμένως θα πρέπει να τελειώσει το σχολείο..»(!), σημείωνε μια εφημερίδα της εποχής.
Το μυστικό της επιτυχίας του το αποδίδει τόσο στις πρώιμες αγωνιστικές του καταβολές όσο και στη μελέτη φωτογραφιών από αγώνες εξωτερικού - «τις έβλεπα και μετά προσπαθούσα να κάνω τα ίδια» εξομολογείται.
«Εγώ μεγάλωσα στην Καισαριανή, στο συνεργείο μοτοποδηλάτων του πατέρα μου που νοίκιαζε μηχανάκια. Από δώδεκα χρονών είμαι πάνω σε ένα μηχανάκι. Κάναμε κόντρες και ψαράκια πάνω-κάτω στη λεωφόρο Καισαριανής, που τότε περνούσε ένα λεωφορείο κάθε μισή ώρα.»
Ο Νίκος Γκουντούφας σήμερα
• Χιλιάδες μοτοσυκλετιστές έχουν μυηθεί στην μοτοσυκλέτα από τον Νίκο Γκουντούφα, κερδίζοντας από τον πολύτιμη εμπειρία του
• Το 1969 άνοιξε το πρώτο του κατάστημα μεταφέροντας τις γνώσεις του από τους αγώνες, και την αγάπη του για τη μοτοσυκλέτα στους καθημερινούς αναβάτες
• Πρεσβευτής και πρωτοπόρος των Ιαπωνικών μοτοσυκλετών τις οποίες πάντα πίστευε και αντιπροσώπευε στην Ελληνική αγορά
• Σήμερα διαθέτει τρία καταστήματα/κάθετες μονάδες τις οποίες διευθύνει προσωπικά ο ίδιος, πάντα διαθέσιμος να συμβουλέψει οποιονδήποτε χρειαστεί με τις μοναδικές γνώσεις του
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΘΡΥΛΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ ΝΙΚΟΥ ΓΚΟΥΝΤΟΥΦΑ
Απόσπασμα απο συνέντευξη του Νίκου Γκούντουφα στο περιοδικό ΜΟΤΟ με τίτλο «Πορτραίτα θρυλικών Ελλήνων Αναβατών»
Ποιός είναι ο Νίκος Γκούντουφας
Ανέβηκε στο βάθρο της νίκης 62 φορές για οκτώ συνολικά Πρωταθλήματα, πάντα με ιαπωνικές μοτοσυκλέτες που δεν τον πρόδωσαν ποτέ όποτε συμμετείχε. Δεν είναι τυχαίο που ο Τύπος της εποχής τον χαρακτήριζε ως τον Τζιάκομο Αγκοστίνι της Ελλάδας.
Όταν έχεις να μιλήσεις για ζωντανούς θρύλους είναι καλύτερο να αφήσεις τους άλλους να το κάνουν. «Μερικοί άνθρωποι γεννιούνται με ένα πράγμα που λέγεται "φυσική ταχύτητα". Παίζουν ρόλο οι γραμμές και η ψυχή. Είναι εγκεφαλικό πρώτα απ' όλα. Ο Νίκος Γκουντούφας ήταν ο μόνος οδηγός που με άφησε να πάω κοντά του για να μάθω και νομίζω ότι θα έπρεπε να είχε πάρει όλα τα πρωταθλήματα», λέει ο κορυφαίος μηχανικός και δύο φορές Πρωταθλητής Ταχύτητας Βασίλης Γεωργακόπουλος.
Η καριέρα του μικρόσωμου αναβάτη από την Καισαριανή ξεκίνησε το 1965, στους αγώνες μοτοποδηλάτων που διοργάνωνε σε κλειστή διαδρομή μικτού τερραίν ο Αθλητικός Σύλλογος Ελλήνων Μοτοσυκλετιστών, στην περιοχή Μακεδόνων-Θρακών κάτω από την Πάρνηθα. Οκτώ νίκες σε ισάριθμους αγώνες ως το 1967.
Δεκαοκτώ ετών το 1968, μαθητής και μαθητευόμενος μηχανικός στους εισαγωγείς της Honda Αδελφούς Σαρακάκη, αγόρασε μια νορμάλ δικύλινδρη Honda CB 450 των 42 hp , για να πάρει μ' αυτήν το πρώτο του Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, μικτό τότε από τρία σιρκουί και πέντε αναβάσεις. Στην πορεία κέρδισε τέσσερις από τους επτά αγώνες που συμμετείχε, σπάζοντας τα ρεκόρ Ριτσώνας και Τατοϊου. Τα νέα έφτασαν στην Ιταλία, απ' όπου αντιπρόσωποι της Benelli ήρθαν για να του προτείνουν να πάει να τρέξει εκεί, «...αλλά ο Γκουντούφας προηγουμένως θα πρέπει να τελειώσει το σχολείο..»(!), σημείωνε μια εφημερίδα της εποχής.
Το μυστικό της επιτυχίας του το αποδίδει τόσο στις πρώιμες αγωνιστικές του καταβολές όσο και στη μελέτη φωτογραφιών από αγώνες εξωτερικού - «τις έβλεπα και μετά προσπαθούσα να κάνω τα ίδια» εξομολογείται.
«Εγώ μεγάλωσα στην Καισαριανή, στο συνεργείο μοτοποδηλάτων του πατέρα μου που νοίκιαζε μηχανάκια. Από δώδεκα χρονών είμαι πάνω σε ένα μηχανάκι. Κάναμε κόντρες και ψαράκια πάνω-κάτω στη λεωφόρο Καισαριανής, που τότε περνούσε ένα λεωφορείο κάθε μισή ώρα.»
Ο Νίκος Γκουντούφας σήμερα
• Χιλιάδες μοτοσυκλετιστές έχουν μυηθεί στην μοτοσυκλέτα από τον Νίκο Γκουντούφα, κερδίζοντας από τον πολύτιμη εμπειρία του
• Το 1969 άνοιξε το πρώτο του κατάστημα μεταφέροντας τις γνώσεις του από τους αγώνες, και την αγάπη του για τη μοτοσυκλέτα στους καθημερινούς αναβάτες
• Πρεσβευτής και πρωτοπόρος των Ιαπωνικών μοτοσυκλετών τις οποίες πάντα πίστευε και αντιπροσώπευε στην Ελληνική αγορά
• Σήμερα διαθέτει τρία καταστήματα/κάθετες μονάδες τις οποίες διευθύνει προσωπικά ο ίδιος, πάντα διαθέσιμος να συμβουλέψει οποιονδήποτε χρειαστεί με τις μοναδικές γνώσεις του
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΘΡΥΛΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ ΝΙΚΟΥ ΓΚΟΥΝΤΟΥΦΑ
