ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ME TO ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΑΡΕΤΣΟ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ME TO ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΑΡΕΤΣΟ
O ΕΛΛΗΝΑΣ... MAK ΓΚΡΑΘ!
Το όνομα Λευτέρης Καρέτσος είναι συνώνυμο του Ελληνικού Μοτοκρός και όχι
άδικα. Επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα, αναρίθμητες νίκες δε Μοτοκρός και
σούπερκρος, δυναμικές εμφανίσεις, θέαμα και ήθος δημιούργησαν το προφίλ του
δημοφιλέστερου αναβάτη σήμερα.
Ξεκίνησε το Μοτοκρός το 1982 με Suzuki RM 125. Επειδή δεν είχε δίπλωμα
(16χρονος γαρ) έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1984 για να συμμετάσχει σε
αγώνα― έκτοτε λαμβάνει μέρος ανελλιπώς σ' όλες τις διοργανώσεις με μια
εξαίρεση την περίοδο '85-'86 όπου υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία.
Πώς βλέπεις το Μοτοκρός, σήμερα, σε σχέση με παλιότερα;
Το Μοτοκρός τότε ήταν διαφορετικό από σήμερα, πιο ερασιτεχνικό μπορώ να πω.
Οι αναβάτες δεν είχαν φορτηγά, πλυστικά, δύο μοτοσικλέτες και καινούριες
στολές όπως σήμερα. Έκαναν λιγοστή προπόνηση σε σχέση με τα σημερινά
δεδομένα και μολονότι υπήρχε συναγωνισμός μεταξύ τους, το επίπεδο ήταν
χαμηλό. Το ίδιο συνέβαινε και με την οργάνωση: η πίστα ήταν οριοθετημένη με
κορδέλα και τη γραμματεία αποτελούσαν υπαίθρια τραπεζάκια. Από υποδομή στις
πίστες (νερά, τουαλέτες) ούτε να το συζητάμε. Τη δεκαετία του '90 τα
πράγματα άρχισαν να βελτιώνονται. Τώρα οι πίστες είναι σωστά χαραγμένες,
υπάρχει κανονική μπάρα εκκίνησης, η γραμματεία στεγάζεται σε μόνιμο κτίριο,
ενώ σε μερικές υπάρχει παροχή νερού, ρεύματος και τουαλέτες. Παρόλα αυτά
κάποιες διοργανώσεις, κατά τη διάρκεια της χρονιάς, χωλαίνουν, ενώ πάντα
υπάρχει τρόπος για βελτίωση. Το οδηγικό επίπεδο, από την άλλη, έχει ανέβει
πάρα πολύ. Αιτία; H επαφή ελλήνων αναβατών με ξένους συναδέλφους τους, που
πραγματοποιείται κυρίως με τη συμμετοχή τους σε διεθνείς αγώνες, όπως τα
σούπερκρος. Έτσι οι Έλληνες τώρα «ψάχνονται» πιο συστηματικά για το πώς θα
βελτιώσουν την τεχνική τους, κάνουν συστηματική προπόνηση και εξελίσσουν
ανάλογα τις μοτοσικλέτες τους. Το μέλλον προβλέπεται δύσκολο γιατί τα
μεγάλα ποσά που απαιτούνται δεν καθιστούν εφικτή τη συμμετοχή νέων
αναβατών. Το παρήγορο είναι ότι μπαίνουν στο χώρο γιοί παλιών πρωταθλητών,
όπως π.χ. ο Παπαγεωργίου. Γενικά πάντως έχω να παρατηρήσω ότι το ελληνικό
Μοτοκρός έχει ανοδική πορεία όλα αυτά τα χρόνια.
Προτάσεις για το μέλλον;
Για να πάμε μπροστά το άθλημα πρέπει οι υπεύθυνοι να βγουν στο εξωτερικό
για να παρακολουθήσουν αγώνες. Εκεί θα κλέψουν ιδέες που πρέπει να τις
εφαρμόσουν στον ελληνικό χώρο. Το μεγάλο πρόβλημα είναι η απουσία πίστας
στην Αθήνα. Ειλικρινά όμως, δεν ξέρω κατά πόσο κάτι τέτοιο είναι εφικτό.
Κάθε χρόνο πρέπει να δημιουργείται μία εθνική ομάδα που θα συμμετέχει στο
Μοτοκρός των Εθνών, ενώ η ΕΛΠΑ έχει την υποχρέωση να στέλνει έναν ή δύο
αναβάτες σε αγώνες του Παγκοσμίου. H εμπειρία που θα αποκομίσουν θα
ανεβάσει γενικότερα το επίπεδο.
Αυτό που με προβληματίζει είναι η ΕΛΠΑ. Ενώ έχει τη δυνατότητα να
διοργανώνει ολόκληρο Ράλι Ακρόπολις, δε δίνει σημασία στο μοτοκρός. Αρα ή
δεν ξέρουν, ή δε θέλουν!
Συμβουλές σε νέους αναβάτες;
Οι νέοι αναβάτες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Αυτούς που αγοράζουν μια
καθαρόαιμη μοτοκρός για το χόμπι τους την Κυριακή και αυτούς που σκοπεύουν
να συμμετέχουν με αξιώσεις στους αγώνες. Στους πρώτους θα συνιστούσα
προσοχή και εγκράτεια να μην το παρακάνουν (αφού, μία φορά την εβδομάδα,
δεν είναι αρκετή) και στους δεύτερους σοβαρότητα, συστηματική προπόνηση,
οργάνωση, υπομονή και προπαντός πολλή δουλειά πάνω στη μοτοσικλέτα.
H δική σου προπόνηση;
Κάνω τρεις φορές την εβδομάδα μοτοσικλέτα και τις υπόλοιπες γυμναστήριο και
τρέξιμο. Την προπόνηση με τη μοτοσικλέτα την χωρίζω σε δύο μέρη. Το ένα
περιλαμβάνει «κοντρόλ» (σούζες, αλματάκια, στροφές) και βελτιώνει τον
έλεγχο που έχω πάνω στη μοτοσικλέτα - το άλλο βασίζεται στην πραγματοποίηση
γρήγορων γύρων σε ρυθμό αγώνα -για τριάντα ή σαράντα λεπτά- και έχει σαν
σκοπό την αύξηση της αντοχής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου