Τασούλης Χρήστος

H δουλειά πρέπει να είναι ευχαρίστηση

«Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να ξεφύγω! Ασχολήθηκα με χίλια δύο, έκανα
σερφ-αετό-ιστιοπλοΐα, όμως πάντα έβλεπα τον εαυτό μου να... διολισθαίνει
προς τη μοτοσικλέτα.»

Σύντομη αγωνιστική δραστηριότητα

Ελλάδα
1981
1η Συμμετοχή Enduro, 2ος Γενικής
1982–1984
Πρωταθλητής Enduro ΜΟΤΟΕ
1984–1990
Συνεχείς παρουσίες στα πρωταθλήματα MX και Enduro με πολλές νίκες
1989
Πρωταθλητής Enduro ΜΟΤΟΕ
1990–1991
Πρωτάθλημα Street με πολλές διακρίσεις
1991
Πρωταθλητής Enduro ΕΛΠΑ
1992–1995
Συνεχείς παρουσίες στα πρωταθλήματα MX και Enduro με πολλές νίκες
1996
Πρωταθλητής Enduro ΕΛΠΑ
2002
Οδύσσεια 2002, 1ος Γενικής

Διεθνείς
1986
ΒΕΛΓΙΟ, 12ωρος αγώνας, De la Chinel
1987
ΒΕΛΓΙΟ, Συμμετοχή στο Π.Π. MX
1988
ΠΕΡΟΥ, Rally Incas (KTM 350): 7ος Γενικής, 5ος Κατηγορίας
ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ, Διεθνής συνάντηση ΜΧ
1989
ΠΕΡΟΥ, Rally Incas (KTM 350): 8ος Γενικής, 5ος Κατηγορίας
ΓΕΡΜΑΝΙΑ, 6 days Enduro (Τερματισμός)
1991
ΡΟΥΜΑΝΙΑ, 2ος στο Βαλκανικό κύπελο street
1992
ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ, 6 days Enduro
1996
ΙΤΑΛΙΑ, Π.Π. Enduro
1997
ΜΑΡΟΚΟ, Rally Atlas (KTM 640):12ος Γενικής, 6ος Κατηγορίας, 1ος Ιδιώτης
1999
ΝΤΟΥΜΠΑΪ, Desert Challence Rally, 6ος Κατηγορίας

 

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΑΣΟΥΛΗΣ  ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΑΣΟΥΛΗΣ H δουλειά πρέπει να είναι ευχαρίστηση «Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να ξεφύγω! Ασχολήθηκα με χίλια δύο, έκανα σερφ-αετό-ιστιοπλοΐα, όμως πάντα έβλεπα τον εαυτό μου να... διολισθαίνει προς τη μοτοσικλέτα.» TOY ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΝΙΑ Υποχρεωμένοι εκ των πραγμάτων συχνά, αν κρίνουμε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, όλοι εμείς που έχουμε λόγω επαγγέλματος τη δυνατότητα να εμφανίζουμε -αν θέλουμε- τη γνώμη μας σαν αντικειμενική, νιώθουμε άβολα απέναντι σε ανθρώπους που διστάζουν να μιλήσουν στο κοινό. Αλλοι από αυτούς, διστάζουν γιατί «φοβούνται» το κοινό. Αλλοι διστάζουν, γιατί φοβούνται την προαίρεση του ερωτώντα. Αλλοι γιατί όντως δεν έχουν τίποτε να πουν και άλλοι, γιατί φοβούνται ότι δεν έχουν τίποτα να πουν. Γνωρίζω χρόνια τον Χρήστο Τασούλη και είμαι βέβαιος πια για το ότι φοβάται λίγα πράγματα. Γνωρίζω επίσης ότι έχει ελάχιστους και παροδικούς, μόνο αντιπάλους, ίσως γιατί δεν βλέπει τους άλλους σαν αντιπάλους. Γνωρίζω και το ότι ο Χρήστος δεν αρέσκεται στα πολλά λόγια. Μερικές φορές η δουλειά μας είναι δύσκολη. Εγώ αρέσκομαι στα πολλά λόγια και σαν αγωνιζόμενος δεν διακρίθηκα, αντιθέτως ο Χρήστος χωρίς ποτέ να μιλά πολύ, διακρίθηκε και διακρίνεται έντονα. Μερικές φορές η δουλειά μας είναι δύσκολη, ειδικά όταν ο συνομιλητής μας κοιτάει στα μάτια και τα χρόνια που τον γνωρίζουμε πιστοποιούν ότι αυτός είναι ο λόγος που τον κάνει να μην κρίνει εύκολα και να μιλά λίγο. Στα πλαίσια της παρουσίασης μερικών από τους πολλούς ανθρώπους που η δράση τους γύρω από τη μοτοσικλέτα κοσμεί τον χώρο, καιρός να... διολισθήσουμε μ' έναν πολύ γρήγορο οδηγό (που τα αποτελέσματα μάλλον φωνάζουν πως ξέρει πόσο ν' ανοίγει το γκάζι). Ειλικρινά τον ευχαριστώ. Παρουσίαση X.T.: Χρήστος Τασούλης, γεννηθείς το 1955, έγγαμος (πλέον) με μία κόρη 18 μηνών. Τα πέντε βασικότερα πράγματα της ζωής; X.T.: Δεν υπάρχουν βασικά που μπορείς να ρυθμίσεις. Υπάρχουν βασικά καλά και βασικά κακά. Υπάρχουν χίλια δύο πράγματα. H ερώτηση επιστρέφεται. Τι δεν θα 'θελες να σου λείψει; Να μην μου λείψει ποτέ η δυνατότητα του να εκπληρώνω τις επιθυμίες μου και τις επιθυμίες των άλλων (όχι όλων φυσικά). Σου ζήτησα συνέντευξη γιατί πιστεύω ότι στον χώρο της μοτοσικλέτας είσαι καταξιωμένος - ένα «δημόσιο πρόσωπο». Δημόσιο πρόσωπο είναι ένας ποιητής, ένας λογοτέχνης που του αποσπούν σκέψεις και έρχεται σε επαφή με το ευρύ κοινό. Εγώ, δεν είμαι δημόσιο πρόσωπο. Είναι πολλές οι επιθυμίες σου; Πάρα πολλές και συχνά διαφοροποιούνται. Πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει και πρέπει να συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους. Τι διαφορά έχει ένας γρήγορος από έναν αργό οδηγό; O ένας έχει κλίση στα αντανακλαστικά, ο άλλος έχει κλίση στο διάβασμα -για παράδειγμα- ή στη φαντασία. Είναι διαφορά χαρακτήρων. Ένας αθλητικός τύπος πάντως έχει πιο πολλά περιθώρια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και η ουσία. Κάποτε που σε είχα ρωτήσει τι να κάνω για να πάω πιο γρήγορα, θυμάμαι πως με ξάφνιασες λέγοντας μου να πάω να μάθω πατινάζ! Πρέπει να μάθεις να γλιστράς και νάχεις εσύ τον έλεγχο της κάθε κατάστασης. Οι ταχύτητες έχουν αυξηθεί, το κοντρόλ παραμένει, άρα χρειάζεται και πιο πολλή προπόνηση. Κάποτε που οι ιπποδυνάμεις ενός 250 ήταν 38 ίπποι, πρωτεύοντα ρόλο είχε η τεχνική. Τώρα τον έχει η φυσική κατάσταση, ώστε να έχεις άνετα διαθέσιμο το 80% των δυνατοτήτων σου κάθε στιγμή που θα σου χρειαστεί - ακόμη και στο τέλος του αγώνα. Ιστορία Γιατί τρέχεις; Γιατί ξεκίνησες να τρέχεις; Παρακολουθώ αγώνες από 13-14 ετών, έτυχε και ήμουν τόσο συνεπαρμένος -και πιο έντονα ακόμα- που δεν μπόρεσα να κοντρολάρω τον εαυτό μου στο να μην τρέξω. Τι αγώνας ήταν... MX στου Πετσαγκουράκη! Δεν είχα μηχανάκι και με είχε πάει ένας φίλος από την Καλλιθέα που έμενα τότε, με τρίκυκλο. Σου άρεσε ο αγώνας ή οι μοτοσικλέτες; Το αρχικό ερέθισμα ήταν η μοτοσικλέτα, οι δύο τροχοί, η ισορροπία! Τι έκανες μετά; Τρόμαξες; Ένιωσα σε ένα δικό μου χώρο... Γιατί άργησες να μπεις στους αγώνες; Γιατί δεν είχα μοτοσικλέτα! Όταν έχεις ένα Yamaha MR 50 και είσαι είκοσι ένα, τι να κάνεις; Πρώτη μου «μοτοσικλέτα» ήταν ένα Maico Mega 2 250 του 1982. Με το MR έκανα προπόνηση. Με το XR 200 που πήρα αργότερα ήμουν... μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Μετά το '82 λοιπόν! Τρέχω: Γιατί από την πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με μοτοσικλέτα, γνώρισα συναισθήματα πρωτόγνωρα και το πιο σημαντικό εξελισσόμενα (να το υπογραμμίσεις αυτό). Τι εννοείς; Έως τώρα, δεν έχω έρθει στο σημείο να πω ότι τα έκανα όλα! Μαθαίνεις διαρκώς... Ναι. Και δεν υπάρχει καμία ευχέρεια ρουτίνας που την συναντάς σε άλλα σπορ. Σπορ για μένα, είναι το, να οδηγάς μοτοσικλέτα. Όχι μόνο να τρέχεις στους αγώνες! Χαρές Έχεις πάρει πρωτάθλημα; Ναι. Αλλά μην με βάζεις σε τέτοιες διαδικασίες τώρα. Όταν (αν) ήμουν 25 ίσως. Τώρα υπάρχουν άλλες χάρες, πιο σημαντικές νομίζω. Τι χάρες; H εξέλιξη της τεχνικής και η ικανοποίηση ποτέ δεν είναι ίδιες! Αυτά, τα νιώθεις μετά τα 35. Για παράδειγμα, ένας φίλος είχε ένα CBR 900 και τώρα έχει ένα BMW. Αλλη αίσθηση - όχι ότι η μέχρι τότε αίσθηση ήταν λάθος. Τι έμαθες μέσα από τη μοτοσικλέτα - τρία πράγματα... Πρώτα μαθαίνω από ό,τι καταπιαστώ. Και επειδή ήταν ένα πάθος μου η μοτοσικλέτα «έζησα τη μαθητεία». Γιατί; Βασικός λόγος για μία φιλία είναι ο παράλληλος τρόπος σκέψεως - όχι μόνο πάνω σε ένα θέμα. Τρόπος ζωής - σκέψης, προσωπικά και κοινωνικά ερεθίσματα. Έχεις νιώσει δυστυχής; Έχω νιώσει πολλές φορές ευτυχισμένος και δεν μπορώ να συγκρίνω κάτι αντίστοιχο από την απέναντι πλευρά. H πιο μεγάλη ευτυχία; Όποιος μπορεί και συγκεκριμενοποιεί κάποια στιγμή, έχει λανθασμένη σκέψη... Διαβάζεις εκτός του ότι οδηγείς; Ναι. Πιο πολύ όταν κάνω ιστιοπλοΐα! Τότε γενικώς μου ανοίγει η όρεξη (γελά). Ακούς και μουσική (π.χ. Δυνάμεις του Αγαίου) χωρίς να σε παίρνει ο... ύπνος σαν μερικούς-μερικούς! Ναι. Τι ακούς; Creedence Clearwater Revival, Deep Purple, Doors, Queen, Σαββόπουλο, Χατζιδάκι, Ξιδάκη, Πορτοκάλογλου κ.λπ. Τώρα έχουμε μπει στο νόημα. H ειλικρίνεια των επιλογών, υπηρεσία των επιλογών Αν στον Παράδεισο είχες να διαλέξεις ανάμεσα σε μουσική και μοτοσικλέτα, τι θα ήθελες; Αυτά τα δύο, πάνε μαζί! Πάντα πάνε μαζί, επομένως δεν έχεις να διαλέξεις. Αν είχες το ίδιο δίλημμα στην κόλαση; Στην κόλαση δεν υπάρχει ουτε μουσική ούτε μοτοσικλέτα! Θα 'θελες ο καλύτερός σου φίλος να σου ρίχνει μόνιμα στους αγώνες; Να ρίχνει ο ένας στον άλλον. Να εναλλασσόμαστε (ώστε ο «έρωτας» να κρατά για πάντα). Ποιος/οι άνθρωπος/οι είναι παράδειγμα για σένα; (Σοβαρεύει, σκέφτεται πολύ έως πάρα πολύ.) Πολλά άτομα. O ξάδελφός μου Ντίνος Κολοβός (φιλόλογος), ο Γιάννης Μητσίου (φιλόλογος), μέσα από τον οικογενειακό μου χώρο. O Μάνος Χατζιδάκις και άλλοι. Τι κοινό έχουν αυτοί οι άνθρωποι; Κλίση προς τη φιλοσοφική πλευρά της ζωής και άλλοι, προς την πρακτική πλευρά της ζωής. Πιστεύεις ότι η ζωή είναι απόλαυση ή είναι επιβίωση; (Αγριεύει) Αλίμονο αν την αισθάνεσαι σαν επιβίωση. Δεν μπορώ να διανοηθώ άτομο που την αισθάνεται έτσι! Πού οδηγεί η ζωή; Δεν μπορεί να προσδιορίσει κάποιος το τέλος της ζωής. Ελπίζω να μην υπάρχει κάποιο τέλος. Νιώθω τη ζωή σαν εξέλιξη και δεν διανοούμαι ότι υπάρχει κάποιο τέλος. Τι σε τρομάζει στους ανθρώπους. Τι θεωρείς κακό. Τι πρέπει κάποιος να αποφύγει; Πολλά πράγματα: Με τρομάζει η ημιμάθεια. Την μη παρατηρητικότητα (τα άτομα χωρίς γνώμη). Την έλλειψη ανησυχιών. Ατομα που έχουν παρατηρητικότητα και εξελίσσεται η γνώμη τους, δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε. Σου αρέσει να διδάσκεις τους γύρω σου - να τους περνάς μηνύματα; Όχι! Εξάπτομαι πιο πολύ όταν παίρνω μηνύματα! Αγαπάς τους νέους ή τους γέρους; Υπάρχουν νέοι που τους αγαπώ και νέοι που σιχαίνομαι - ίδια συναισθήματα και για τους γέρους. Τι θετικό έχει ο πιο καλός σου φίλος. Έχει την ικανότητα στο να μου μεταφέρει τη γνώμη του. Είναι ένα προτέρημα που εγώ δεν έχω. Πες κάτι που δεν προκλήθηκε αλλά θα 'πρεπε να ειπωθεί; H δουλειά πρέπει να είναι ευχαρίστηση. X. ΤΑΣΟΥΛΗΣ Παλμαρές Λιτός στην έκφραση και διακριτικά (έως αθόρυβα) υποστηρίζοντας με την ίδια του τη ζωή τις απόψεις του για τα δρώμενα, ο Χρήστος Τασούλης είναι ένας άνθρωπος με άποψη. Το γεγονός ότι ποτέ του δεν επεδίωξε την προσωπική προβολή είτε να ηγηθεί μιας μερίδας ανθρώπων στηριζόμενος στο έργο και τις απόψεις του, αποτελεί την κορωνίδα του προσωπικού του μηνύματος. Έζησε διάφορες εποχές, μία πλούσια σε εμπειρίες ζωή, πάντα σε εγρήγορση, πάντα με μέτρο. Όπως σε όλους μας, οι κατά καιρούς προτεραιότητες άλλαζαν. H διαφορά του Χρήστου Τασούλη (κατά την προσωπική μου άποψη) έγκειται στο γεγονός, ότι διέθετε το αισθητήριο -ή τη βαθιά γνώση αν προτιμάτε- ώστε να μην σταματά στις κατά καιρούς «κορυφές». Πιστεύω ότι θα πρόδιδα τις απόψεις μου αν δεν αποτύπωνα την προσωπική μου άποψη για τον άνθρωπο. Ζητώ συγνώμη από τον ίδιο και τη δημοσιογραφική δεοντολογία συνέντευξης (αν την πρόδωσα), ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες για την αποτύπωση της συμφωνίας του ερωτώντος με απόψεις του συνεντευξιαζόμενου. Οι καχύποπτοι, ίσως ισχυριστούν ότι τέτοιο είδος ερωταποκρίσεων, δεν διερευνά τα «σκοτεινά σημεία» της παρουσιαζόμενης προσωπικότητας. Ας μελετήσουν κι ας βρουν εκείνοι τα σκοτεινά. Πλησιάζουν Χριστούγεννα και θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή που μου παρουσιάστηκε η δυνατότητα να παρουσιάσω (όπως μπορώ) έναν άνθρωπο που δεν αφήνεται στην καταστροφολογία, έναν άνθρωπο που ανοίγει στους γύρω του τις «πόρτες» που ξέρει, έναν άνθρωπο που έχει τη σεμνότητα να μην τους σπρώχνει μέσα σ' αυτές, ακόμη και όταν μπορεί να το κάνει. Έναν αθλητή._Γ.ΜΠ. ΛΕΖΑΝΤΕΣ 6. H συνηθισμένη εικόνα του X.T. είναι το να κερδίζει «γενικές». Κάθε μοτοσικλέτα, ανεξάρτητα από τα όρια στην απόδοσή της που όλοι γνωρίζουμε, μετατρεπόταν στα χέρια του σε εργαλείο. 4. Στα διαλείμματα των αγώνων, έβρισκε πάντα τη διάθεση για να πειράζει τους φίλους. Εδώ, αλλάζει τα κύπελλά του με μία κούπα νερό. H Φραντζέσκα, σύζυγος του Αλέξη Ζαφειρίου, ήξερε τις συνήθειες του Χρήστου, γι' αυτό και είχε μαζί της δροσερό νερό. 7-8-9 Οι «πατέντες Τασούλη» (εδώ στο κέντρο) ήταν πάντα ένας παράγοντας ασφάλειας, ανεξάρτητα από τη σύνθεση της ομάδας. Απόδειξη το πάθημα του Γιάννη Δουνάκη και η λύση του Χρήστου στο πρόβλημα (σπασμένη στον άξονα «μπότα» πιρουνιού) που χρειάστηκε μόνο έναν ιμάντα και ένα κατσαβίδι για να μας... κουφάνει. 10. Από το «πουθενά», πρώτος γενικής στον πρώτο αγώνα enduro που έγινε στη χώρα μας. Αφέτης ο Χατζημιχάλης, Πεντέλη 1982, XR 200, μην τον είδατε... 11. Κατηφόρα Σχηματαρίου, ελληνοβουλγαρικό MX, 18-9-83, Maico με WP πίσω. Ισχυρό σημείο. 12. Εκκίνηση του ίδιου αγώνα, στιγμές της απαραίτητης περισυλλογής ενός ιδιώτη αναβάτη. Δίπλα ο μετέπειτα «χορηγός» του στο MX Στέλιος Σπυριδόπουλος (καθιερωμένος από τότε επαγγελματίας του χώρου) και ανάμεσά τους ο Γιάννης Κουδουνάς (ένας μοτοσικλετιστής με τη δικιά του ιστορία), επιστήθιος φίλος του X.T. 13. Ανάμεσα σε ανθρώπους που λατρεύουν τη μοτοσικλέτα, καθιστός ο Διαμαντής Μανώλης (ένας ακόμη από τους εραστές-χορηγούς που είχαν κάποτε την ευκαιρία να κοσμούν το χώρο)― στρητάς, ο χωματερός Σπύρος Παπαδημητρίου. 14. Για να χωρέσει η ταχύτητα σε στενά και πετρώδη μονοπάτια, οι «γραμμές» ήταν πάντα προσωπικές. Γυμνασμένος και έχοντας δοκιμάσει χιλιάδες πράγματα στην προπόνηση, με φοβερή ταχύτητα σκέψης και αντίδρασης, κάνει ανάποδο, ενώ ο πίσω τροχός του βρίσκεται στον αέρα. Σχεδόν μισό λεπτό πιο γρήγορος από όλους τους άλλους στα 6 χλμ. της ειδικής, με κορυφαίο ανταγωνισμό ονομάτων του enduro και του MX. Σταμάτα, 1ο Camel enduro (αυτοκτονήσαμε τότε...), 1985. 15. Ειρήνη, υγεία και ευτυχία, ώστε να μπορεί κάποιος να γεύεται απολαύσεις όπως η συμμετοχή στο δεύτερο Inkas Rally... http://library.techlink.gr/2t/article.asp?mag=3&issue=222&article=5381

Off-Road.gr στις 14/12/2002

 

Συναντήσαμε τον Χρήστο Τασούλη, ένα απόγευμα στα γραφεία της εταιρίας του στην Καλλιρρόης και πραγματικά ενθουσιαστήκαμε από το ήθος και την σεμνότητα που διακρίνει τον Κύριο των Ελληνικών αγώνων enduro.


Όνομα: Χρήστος
Επώνυμο: Τασούλης
Γεννήθηκε: Αγρίνιο 13/4/1955




Σύντομη αγωνιστική δραστηριότητα

Ελλάδα

1981	1η Συμμετοχή Enduro, 2ος Γενικής
1982–1984	Πρωταθλητής Enduro ΜΟΤΟΕ
1984–1990	Συνεχείς παρουσίες στα πρωταθλήματα MX και Enduro με πολλές νίκες
1989	Πρωταθλητής Enduro ΜΟΤΟΕ
1990–1991	Πρωτάθλημα Street με πολλές διακρίσεις
1991	Πρωταθλητής Enduro ΕΛΠΑ
1992–1995	Συνεχείς παρουσίες στα πρωταθλήματα MX και Enduro με πολλές νίκες
1996	Πρωταθλητής Enduro ΕΛΠΑ
2002	Οδύσσεια 2002, 1ος Γενικής

Διεθνείς

1986	ΒΕΛΓΙΟ, 12ωρος αγώνας, De la Chinel
1987	ΒΕΛΓΙΟ, Συμμετοχή στο Π.Π. MX
1988	ΠΕΡΟΥ, Rally Incas (KTM 350): 7ος Γενικής, 5ος Κατηγορίας ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ, Διεθνής συνάντηση ΜΧ
1989	ΠΕΡΟΥ, Rally Incas (KTM 350): 8ος Γενικής, 5ος Κατηγορίας ΓΕΡΜΑΝΙΑ, 6 days Enduro (Τερματισμός)
1991	ΡΟΥΜΑΝΙΑ, 2ος στο Βαλκανικό κύπελο street
1992	ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ, 6 days Enduro
1996	ΙΤΑΛΙΑ, Π.Π. Enduro
1997	ΜΑΡΟΚΟ, Rally Atlas (KTM 640):12ος Γενικής, 6ος Κατηγορίας, 1ος Ιδιώτης
1999	ΝΤΟΥΜΠΑΪ, Desert Challence Rally, 6ος Κατηγορίας

Ποία ήταν η πρώτη σας εμπειρία με την μοτοσικλέτα;
Η μοτοσικλέτα μπήκε λίγο αργά στη ζωή μου, 23 – 24 ετών, μετά το στρατό, που γνώρισα μια καλή παρέα , καλά παιδία, όπως ο Θοδωρής Δελαπόρτας, ο Αλέξης Ζαφειρίου και άλλα άτομα τα οποία είναι ακόμα φίλοι μου.


Οδηγούσα μοτοσικλέτα περιστασιακά, χωρίς να που προξενήσει μεγάλη εντύπωση, όταν όμως οδήγησα ένα XR στο χώμα, εκστασιάστηκα, μου άρεσε πάρα πολύ.




Η εμπλοκή σας με τους αγώνες;
Οφείλεται στα άτομα που σας είπα προηγουμένως. Αυτοί είναι που φέρανε το enduro στην Ελλάδα και μέσα από αυτή την παρέα ξεκίνησα και εγώ. Enduro, δεν ξέραμε τότε, εδώ υπήρχε μόνο το motocross.


Ξεκινήσαμε σαν ταξιδιωτικό enduro και με βόλτες στην, τότε, παρθένα Πάρνηθα.


Συνεχίσαμε και κάναμε εντουροβόλτες και κάποια στιγμή έγινε ο πρώτος αγώνας enduro στην Ελλάδα, μια διοργάνωση της ΑΛΑ.


Ξεκινούσε από το γερμανικό νεκροταφείο, έκανε ένα κύκλο της Πεντέλης, ανασυγκρότηση στο Σχοινιά και επέστρεφε μέσω απλών και ειδικών στο Διόνυσο.


Σε αυτό τον πρώτο αγώνα, έτρεξα με XR 200 και πήγα πολύ καλά, έφερνα πρώτους – δεύτερους χρόνους, μαζί με άλλους αθλητές που τότε ήταν καταξιωμένα ονόματα, όπως ο Στέλιος ο Παπάς, ο Στέλιος ο Σπυριδόπουλος, ο Μπαξεβάνης, οι οποίοι τρέχανε motocross και ήταν ήδη γνωστοί.

Γιατί XR200;
Δεν υπήρχαν τότε πολλές επιλογές για έναν ιδιώτη, ή θα έπαιρνες μια αγωνιστική τελείως, κάποια HUSQVARNA ή ELSINOR, που κατόπιν θα ήθελες τρείλερ για να την μεταφέρεις και ειδικό εξοπλισμό ή θα έπαιρνές XR το οποίο τότε ήταν το μόνο μηχανάκι που μπορούσες να βγάλεις αριθμό, να κάνεις καθημερινή χρήση και το Σαββατοκύριακο να πάς στο χώμα..


Η επιλογή ήταν Suzuki PE, XR, αργότερα ήρθαν τα KDX.




Μετά τον πρώτο αγώνα;
Ήμουν ενθουσιασμένος, όχι για τα αποτελέσματα, άλλα για την όλη διεξαγωγή και την ένταση.
Εκεί γνώρισα άλλα παιδία που αγαπούσαν την μοτοσικλέτα όπως ο Σαρειδάκης, ο Χαρλαύτης και άλλα ονόματα, που τώρα πια δεν τα ξέρουν οι νεώτεροι. Και συνέχισα μαζί τους.


Κάποια στιγμή αισθάνθηκα ότι θα ήθελα κάτι πιο δυνατό, κάτι πιο απόλυτο και είχα την πολυτέλεια, τότε, λόγω του ότι ήξερα όλα αυτά τα άτομα, να δοκιμάσω όλες τις μοτοσικλέτες που υπήρχαν, Montessa, KTM, Husqvarna, Maico.


Ένα Σαββατοκύριακο βρέθηκα με όλα τα παιδία που είχαν αυτές τις μοτοσικλέτες και είχα την τύχη να τις οδηγήσω όλες, σε μια πίστα που τώρα υπάρχει πίσω από το Μαραθώνα.

Εδώ θέλω να δώσω και μια συμβουλή. Καλό είναι όταν κάποιος θέλει να πάρει μοτοσικλέτα, είναι να οδηγήσει όλες όσες μπορεί και να διαλέξει αυτή που πιστεύει ότι ταιριάζει σε αυτόν. Ότι ταιριάζει σε κάποιον άλλο δεν σημαίνει ότι ταιριάζει και σε σένα.


Αυτή που ταίριαξε σε μένα, ήταν η Maico, με είχε συνεπάρει, η γεωμετρία της, οι αναρτήσεις της, βέβαια το μοτέρ, τότε, ήταν πολύ δύστροπο, αλλά σαν θέση πάνω στην μοτοσικλέτα μου ταίριαξε περισσότερο από όλες. Έτσι πήρα μια Maico 250 του ’81.


Μου φάνηκε δύσκολη με την έννοια ότι δεν είχε καμία σχέση με το XR που πήγαινα βόλτα, ήταν απόλυτη.


Μερικά χρόνια αργότερα, συνειδητοποίησα ότι ένας λόγος που είχα μάθει και οδηγούσα, κάπως, σχετικά, γρήγορα, ήταν ότι ξεκίνησα με αυτή τη μοτοσικλέτα. Ήμουν τυχερός που ξεκίνησα με αυτή!


Κέρδιζα με αυτή τη μοτοσικλέτα, αρκετούς αγώνες και εφόσον είχα γνωριστεί με το κύκλωμα της μοτοσικλέτας, με τους οδηγούς και τις εταιρίες, βρήκα βοήθεια από τη Υamaha.


Τότε το ‘83, όπως και σήμερα, η Yamaha, ήταν μια από τις καλύτερες εταιρίες στον Ελληνικό χώρο.

 

Ο τότε υπεύθυνος της εταιρίας, ο κύριος Οικονομάκος, με είχε δει σε αγώνες με το Maico και είχα την τύχη να οδηγήσω στο Ελληνικό πρωτάθλημα για την Yamaha με ένα IT 250.


Έκανα αρκετούς αγώνες με το IT και κάποια στιγμή, βρέθηκα στο Σχοινιά και γνώρισα, ένα άλλο κύκλωμα αναβατών και το motocross, το οποίο και αυτό με ενθουσίασε σαν άθλημα.


Είχε άμεσο συναγωνισμό, ίδρωνες, ήταν σκληρό και ήθελε μια προετοιμασία φυσικής κατάστασης καλύτερη από ότι στο enduro.


Συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να κόψω το τσιγάρο, να γυμνάσω κάποια μέρη του σώματος και να αλλάξω τρόπο ζωής.


Το έκανα αυτό και πήρα μέρος σε αρκετούς αγώνες motocross, άλλα το enduro ήταν το άθλημα μου. Στο motocross γυρνάς συνέχεια στην ίδια πίστα, ενώ στο enduro το τοπίο συνεχώς αλλάζει.




Διαβάζοντας τον ειδικό τύπο της εποχής, ανακάλυψα ότι κερδίζατε αγώνες με DT200!
Τότε, το επίπεδο των αναβατών δεν ήταν τόσο υψηλό, όπως σήμερα και έχοντας μια καλύτερη τεχνική κατάρτιση από τον υπόλοιπο συναγωνισμό, μπορούσα να κερδίζω με αυτή τη μοτοσικλέτα. Ήταν έκπλήξη!


Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να γίνει τώρα, όλοι αφιερώνουν πολλές ώρες προπόνησης και έχουν εξελιχθεί οι ικανότητες πολλών οδηγών, ενώ τότε μπορώ να πω ότι είχα μια καλύτερη απόδοση, γιατί ο συναγωνισμός ήταν πολύ πιο πίσω.

 

Μιλήστε μας για τη συμμετοχή σας σε αγώνες ράλι.
Ήθελα να αλλάζω συνέχεια παραστάσεις, δεν μπορούσα να κάνω μόνο enduro ή μόνο motocross. Παρουσιάσθηκε μια μεγάλη ευκαιρία, την οποία οφείλω στον Κώστα τον Μουρτζόγλου.


Ήμουν σε πολύ καλή φυσική κατάσταση εκείνη την εποχή το ’88 και μου έκανε την τιμή να μου προτείνει να συμμετέχω στο ράλι INCAS. Ακόμα και τώρα ευχαριστώ τον Κώστα για την επιλογή που έκανε στο όνομα μου, μια και είχε την δυνατότητα να διαλέξει ανάμεσα σε 10-15 καλούς οδηγούς.


Η εικόνα τότε, ήταν ότι έπρεπε να πάρω τα ρούχα μου, να πάω Περού και να συμμετάσχω σε ένα ράλι 10 ημερών.


Βρέθηκα στην Λίμα, με πολύ ενθουσιασμό, βρήκα αρκετή βοήθεια από την οργάνωση, από την Acerbis, από τον Franco Acerbis, που ακόμα και τώρα τον ευχαριστώ.


Αυτό το ράλι ήταν ένα από τα καλύτερα αυτού του είδους, ακόμα και τώρα όσοι είχαν τρέξει τότε, έχουν να το λένε.


Ήμουν τυχερός που πήρα μέρος και ήταν ένα μεγάλο σχολείο για μένα. Οι εμπειρίες από αυτόν τον αγώνα με βοήθησαν, ουσιαστικά, στη μετέπειτα αγωνιστική μου πορεία.


Για 15 ημέρες ήμουν μαζί με καταξιωμένα ονόματα του χώρου και ζούσα μαζί τους. Όταν συναντάει κάποιος άπειρος, όπως ήμουν εγώ τότε, όλες αυτές τις γνώσεις, είναι σαν σφουγγάρι και πιστεύω ότι σε αυτό οφείλεται κατά ένα μέρος η μετέπειτα εξέλιξη μου στον Ελληνικό χώρο.


Μετά το ’88, ξαναπήγα στο Περού το ’89.
Όλοι πλέον με γνωρίζανε, γιατί είχα καλή επίδοση τον πρώτο χρόνο, έφερα τρίτους – τέταρτους – πέμπτους χρόνους γενικής και ήμουν μπροστά από ονόματα όπως ο Maniadri, o Meoni και ο Γαλλικός τύπος είχε αναφερθεί στον όνομά μου.

  

Κάποιος άλλος σημαντικός σταθμός, στην αγωνιστική σας πορεία;
Η γνωριμία μου με τον Βέλγο οδηγό, Marc Damen, στον τρίωρο αγώνα της Κέρκυρας. Βλέποντας ότι είμαι αρκετά γρήγορος, ένας από τους πέντε καλύτερους οδηγούς τότε στην Ελλάδα, με κάλεσε και έκανα διάφορους αγώνες στο Βέλγιο.


Εκεί βρήκα φιλοξενία, μηχανή, υποστήριξη κάτι που ήταν πολύ σημαντικό, γιατί για να ξεκινήσει εκείνη την εποχή κάποιος, με δικά του έξοδα, ήταν αδιανόητο.




Μόνο χώμα;
Μου άρεσε πάρα πολύ και η άσφαλτος, έτρεξα το ’92 με 125 RS Honda στην Τρίπολη. Αλλά την απέρριψα από τον εαυτό μου όταν τότε βρέθηκα για προπόνηση σε μια πίστα στο Μπάρι και συνειδητοποίησα ότι αυτό που έκανα στην Τρίπολη ήταν τελείως γελοίο και σταμάτησα.


Είδα τι παναπεί πίστα και ευχαρίστηση οδήγησης και δεν υπήρχε λόγος να αγωνίζομαι στο αεροδρόμιο. Εκ των υστέρων έγινε η πίστα στις Σέρρες, άλλα τώρα πια είμαι πολύ μεγάλος για να ξαναρχίσω.


Έτσι δεν ασχολήθηκα, όχι όμως ότι δεν είναι εντυπωσιακή και η άσφαλτος.

 

Πως βλέπετε το επίπεδο των Ελληνικών αγώνων και αγωνιζομένων;
Δυστυχώς είμαστε γεωγραφικά αποκομμένοι από τα σημεία που γίνονται οι μεγάλοι αγώνες enduro με αποτέλεσμα με την σπάνια ευκαιρία, κάποιου διεθνή αγώνα, να μην υπάρχει δυνατότητα τριβής και εξέλιξης των Ελλήνων οδηγών με αυτούς του εξωτερικού.


Η βόρειος και κεντρική Ευρώπη είναι μακριά από την Ελλάδα και το κόστος συμμετοχής μεγάλο με αποτέλεσμα οι οδηγοί να μην έχουν τις κατάλληλες ευκαιρίες και τα ελατήρια για περαιτέρω εξέλιξη.


Σε αυτό φυσικά δεν βοηθά και η ανυπαρξία της κρατικής μέριμνας, που θα βοηθούσε ουσιαστικά για την προώθηση των Ελλήνων στο εξωτερικό.


Ψυχή υπάρχει αλλά χρειάζεται και συναγωνισμός σε διεθνές επίπεδο για την σωστή εξέλιξη των οδηγών.


Στον οργανωτικό τομέα, τα τελευταία χρόνια πάμε καλά στην Ελλάδα, έτσι πιστεύω εγώ. Γίνονται καλές οργανώσεις, δεν είναι όπως παλιά.


Οι οργανωτές έχουν διαβάσει, βελτιωθεί και προσπαθούν για το καλύτερο.

 

Μιλήστε μας για τα προϊόντα που αντιπροσωπεύετε στην Ελλάδα.
Τα προϊόντα που αντιπροσωπεύω είναι ένα παρακλάδι της αγάπης μου για την μοτοσικλέτα. Έτσι ξεκίνησε. Η δουλεία μου δεν είχε καμιά σχέση με την μοτοσικλέτα, αλλά εγώ την άλλαξα επειδή ήθελα να κάνω αυτό που μου αρέσει.


Ξεκίνησα με την White Power. Οι αναρτήσεις είναι ένα πάθος μου, στην αρχή νόμιζα ότι ήταν αμερικανικό προϊόν, αλλά σε έναν αγώνα που ρωτούσα για το Maico, έμαθα ότι ήταν ολλανδικό.


Έτσι πήγα εκεί, γνωρίστηκα, εκπαιδεύτηκα, εξοπλίσθηκα με τα απαραίτητα μηχανήματα και γύρισα στην Ελλάδα έτοιμος το ’82.


Μετά από δύο χρόνια, πάλι μέσα από τους αγώνες, έμαθα για ένα άλλο πολύ καλό προϊόν, τα λιπαντικά της DENICOL.


Το δοκίμασα μέσα από τους αγώνες, με ενθουσίασε και το αντιπροσώπευσα. Έτσι, συνέχισα: όποιο προϊόν με κάλυπτε τεχνικά και ουσιαστικά, προσπαθούσα και το έφερνα στην γκάμα μου.


Έτσι έγινε με την AFAM, αυτά τα εξαιρετικά Γαλλικά γρανάζια, άλλα και με τα πολύ καλά φρένα της Moto-Master, συγκεκριμένα πρόκειται για παιδία που τελείωσαν το πανεπιστήμιο και ασχολήθηκαν κατευθείαν με τον τομέα των φρένων, όλη η Ολλανδική αγορά είναι ενθουσιασμένη από τα φρένα αυτά.


Γενικά όποιο προϊόν με ικανοποιούσε και ήθελα να το έχω στην μοτοσικλέτα μου το έφερνα.

 

Η Husaberg;
Η Husaberg μπήκε παράξενα στο χώρο, κυρίως λόγω της WP. Γενικά μου αρέσει περισσότερο να μιλάω για μηχανάκια παρά να πουλάω. Παρόλαυτα ύστερα από διαβουλεύσεις μηνών, προέκυψε η αντιπροσωπεία αυτή.


Η εταιρία ξεκίνησε με αγωνιστικά μηχανάκια που απευθύνονται σε κοινό που ασχολείται με το άθλημα, το οποίο δεν υπάρχει ακόμα σε μεγάλους αριθμούς στην Ελλάδα.


Σημαντικό βήμα προς το ευρύ αγοραστικό κοινό έγινε με τα νέα μοντέλα του 2003, όπως το Black Edition.


Τα τέσσερα χρόνια που είμαι εγώ αντιπρόσωπος στην Ελλάδα, με ενθουσίασαν και τα λατρεύω.

 

Τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε από τον Χρήστο Τασούλη;
Αν και είμαι αρκετά μεγάλος πια, δεν αποκλείω τίποτα από τον εαυτό μου, συνεχίζει να με συναρπάζει η μοτοσικλέτα και μου αρέσουν οι αγώνες αντοχής.




Κείμενο: [Σπύρος Κατσιμαλής]
Φωτογραφίες: [Αρχείο Χρήστου Τασούλη]

 

http://www.off-road.gr/article80.html

Τασούλης - Κελάφης ''ΠΥΡΓΟΣ'' :


http://www.youtube.com/watch?v=KVGGFVM4Lbo&feature=related